آشتی با خدا
درباره سایت
آخرین مطالب
- بررسی حدیث قدسی
- آنچه باید درباره شعر امام زمان(عج) از رهبر معظم انقلاب بدانید
- پشت پرده ای فرزند آدم
- جزئیات تازه از بندگانم سه گونه اند
- ماجرای لحظه ای درنگ(1)
- روایت تازه از فواید نماز برای سلامتی انسان
- غروب جمعه، بندگی خدا و یاد امام زمان(عج)؛ روایت کامل
- شعر جمعه و امام زمان(عج) در کانون توجه
- گزارشی از حدیث پیرامون قرآن
- آنچه باید درباره الله یعنی چه؟ بدانید
امکانات وب
قرآن كريم انسان را داراى فطرتى خداخواه و خداشناس معرفى می كند؛ «فطرة اللّه الّتى فطر النّاس عليها لاتبديل لخلق اللّه» تا فطرت او بيدار است، وى خداگرا و خداجوست، و همه ى هستى و دارايى هايش را از او مى داند؛ ليكن گاهى بر اثر غفلت از حقيقت خويشتن، به اسباب مادى دل مى بندد و در نتيجه، از پروردگارش غافل مى گردد و در اين صورت، اگر به سختى و مصيبتى گرفتار شود، نااميد و مضطرب خواهد شد؛ «و اذا أنعمنا على الإنسان أعرض ونئا بجانبه و إذا مسّه الشّرّ كان يؤساً».
بنابراين، انسان دو حال دارد: فطرى و عادى؛
بر اساس هوشيارى فطرى، چه در آسايش و رفاه، چه در سختى و بلا، دل سوى خدا دارد و بر پايه ى غفلت از فطرت، به نعمت هاى دنيوى مثل مال و جاه و فرزندان سرگرم است، ليكن حوادث تلخ مى تواند او را از خواب غفلت بيدار كرده و با خداى خويش آشنا سازد؛ «و اذا مسّكم الضّرّ فى البحر ضلّ من تدعون الاّ ايّاه» و نيز «و اذا مسّ الانسان الضرّ دعانا لجنبه».
كوتاه سخن اين كه: انسان داراى فطرتى خداجوست، ليكن گاهى هنگام رفاه و آسايش از خداوند غافل مى شود، ولى زمان گرفتارى و ابتلا هوشيار مى گردد و يگانه موجودى را صدا مى زند كه توان برطرف كردن مشكلاتش را دارد و براى سهولت دستيابى به اهدافش، وعده ى اطاعت و شكرگزارى مى دهد؛ «لئن أنجينا من هذه لنكوننّ من الشّاكرين».
پيدايش چنين ارتكازى در انسان ها مبتنى بر رفتار اجتماعى آنهاست كه براى تأمين نيازهاى خويش اقدام به معامله مى كنند و چيزى مى دهند و در مقابلش چيز ديگرى مى ستانند.
بدين جهت، در ارتباط با خداوند سبحان نيز چنين عمل مى كنند، در حالى كه ساحت مقدسش منزه از احتياج است.
توسل و رويكرد انسان به خداى سبحان، هر چند در حالت اضطرار و بيچارگى باشد، دليل روشنى بر وجود فطرت خداجو و خداگراى اوست، گرچه پس از رسيدن به ساحل امن و رهايى از مصايب دوباره ناسپاسى مى كند؛ «ثم أنتم تشركون»
بنابراين، انسان دو حال دارد: فطرى و عادى؛
بر اساس هوشيارى فطرى، چه در آسايش و رفاه، چه در سختى و بلا، دل سوى خدا دارد و بر پايه ى غفلت از فطرت، به نعمت هاى دنيوى مثل مال و جاه و فرزندان سرگرم است، ليكن حوادث تلخ مى تواند او را از خواب غفلت بيدار كرده و با خداى خويش آشنا سازد؛ «و اذا مسّكم الضّرّ فى البحر ضلّ من تدعون الاّ ايّاه» و نيز «و اذا مسّ الانسان الضرّ دعانا لجنبه».
كوتاه سخن اين كه: انسان داراى فطرتى خداجوست، ليكن گاهى هنگام رفاه و آسايش از خداوند غافل مى شود، ولى زمان گرفتارى و ابتلا هوشيار مى گردد و يگانه موجودى را صدا مى زند كه توان برطرف كردن مشكلاتش را دارد و براى سهولت دستيابى به اهدافش، وعده ى اطاعت و شكرگزارى مى دهد؛ «لئن أنجينا من هذه لنكوننّ من الشّاكرين».
پيدايش چنين ارتكازى در انسان ها مبتنى بر رفتار اجتماعى آنهاست كه براى تأمين نيازهاى خويش اقدام به معامله مى كنند و چيزى مى دهند و در مقابلش چيز ديگرى مى ستانند.
بدين جهت، در ارتباط با خداوند سبحان نيز چنين عمل مى كنند، در حالى كه ساحت مقدسش منزه از احتياج است.
توسل و رويكرد انسان به خداى سبحان، هر چند در حالت اضطرار و بيچارگى باشد، دليل روشنى بر وجود فطرت خداجو و خداگراى اوست، گرچه پس از رسيدن به ساحل امن و رهايى از مصايب دوباره ناسپاسى مى كند؛ «ثم أنتم تشركون»
برچسب: یک نکته از این معنی,یک نکته از هزاران,یک نکته از این معنی گفتیم,يك نكته از اين معني,يك نكته از هزاران,یک نکته از قرآن,یک نکته از نهج البلاغه,یک نکته از ادبیات,آهنگ یک نکته ازاین معنی,شعر یک نکته از هزاران,
نویسنده: الینا زارعی